مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی جاده 1735-062X مقالات آماده انتشار 2024 12 22 Analysis and Design of Metro Network Construction Scheduling with a Resilience-Based Approach: Case Study of Tehran Metro تحلیل و طراحی زمان‌ بندی ساخت شبکه‌های مترو با رویکرد تاب ‌آوری: مطالعه موردی مترو تهران 211771 10.22034/road.2024.486217.2331 FA یوسف شفاهی دانشکده عمران-دانشگاه شریف شهریار افندیزاده دانشکده مهندسی عمران-دانشگاه علم و صنعت ایران محمد حسین فروزنده دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران Journal Article 2024 10 30 The growth of urbanization and increasing demand for public transportation has made metro network resilience a fundamental need for modern cities. This study presents a multi-period optimization model for scheduling metro network construction, aiming to enhance resilience against disruptions while minimizing operational costs. The proposed model optimally allocates financial resources and prioritizes construction projects over various time periods, defining resilience through reduced travel time and sustained network accessibility during crises. Implemented on Tehran’s metro development plan and solved using a genetic algorithm, results demonstrate that strategically focused budget allocation on key links significantly enhances network resilience and performance. The model obtained in this research can be very effective in increasing network efficiency and, consequently, increasing resilience. If the resilience part is removed from the model's objective function, efficiency during network construction will decrease significantly.This model serves as an effective tool for optimizing metro network structure and operations to address future challenges.effective tool for optimizing metro network structure and operations to address future challenges. رشد سریع شهرنشینی و افزایش تقاضا برای حمل‌ونقل عمومی، تاب‌آوری شبکه‌های مترو را به یکی از نیازهای اساسی زیرساخت‌های شهری تبدیل کرده است. این پژوهش با هدف ارتقای تاب‌آوری و کاهش هزینه‌های اجرایی، مدلی بهینه‌سازی برای زمان‌بندی ساخت و توسعه شبکه‌های مترو ارائه می‌دهد. مدل پیشنهادی، به تخصیص بهینه منابع مالی و اولویت‌بندی پروژه‌های ساخت در دوره‌های زمانی مختلف می‌پردازد، به‌گونه‌ای که در مواجهه با اختلالات، عملکرد شبکه با حفظ دسترسی و کاهش زمان جابجایی مسافران بهبود یابد. برای ارزیابی کارایی مدل، طرح توسعه متروی تهران به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده و با استفاده از الگوریتم ژنتیک حل شده است. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که این رویکرد می‌تواند با تمرکز بودجه بر کمان‌های کلیدی و بهبود ساختار شبکه، تاب‌آوری و کارایی آن را در برابر بحران‌ها افزایش دهد. همچنین، این مدل نشان می‌دهد که تخصیص هدفمند بودجه به پروژه‌ها در دوره‌های مختلف، علاوه بر بهینه‌سازی هزینه‌ها، می‌تواند فرآیند بازیابی شبکه را پس از وقوع بحران‌ها تسریع کند. در نهایت، در نظرگیری تاب‌آوری در طراحی و اجرای پروژه‌های توسعه‌ای شبکه‌های مترو، می‌تواند به بهینه‌سازی ساختار، بهره‌وری، و پایداری زیرساخت‌های حمل‌ونقل شهری کمک شایانی کند