استراتژی‌ها در مرحله پیاده‌سازی همواره در احاطه عواملی هستند که به صورت بازدارنده و یا تقویتکننده، آن‌ها را در مسیر موفقیت به چالش می‌کشند. این پژوهش با هدف تمرکز بر موانع پیاده‌سازی استرات‍ژی‌های حملونقل پایدارشهری، چیستی و چگونگی تاثیر این موانع را مورد بررسی قرار می‌دهد. جامعه آماری مورد بررسی 72 نفر از کارشناسان شهرسازی و برنامه‌ریزی شهری که دارای اطلاعات مناسبی از سیستم‌های حملونقل شهری بودند،شرکت نموده‌اند. چارچوب انتخاب افراد دارا بودن حداقل ده سال سابقه کارشناسی، مدیریت و یا خبرگی در حوزه‌های مورد اشاره و اطلاع از وضعیت شهر همدان بوده است. پژوهش با هدف کاربردی و بر مبنای راهبرد پژوهش توصیفی و پیمایشی است و از پرسشنامه برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شده‌است. که پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای-کرونباخ به‌میزان 82/0 حاصل گردیده است. از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف برای چگونگی توزیع داده‌ها بر حسب نرمال یا غیرنرمال بودن مؤلفه‌ها به منظور تعیین واقعیت رابطه بین موانع نه‌گانه شناسایی شده باپیاده‌سازی استراتژی ازآزمون اسپیرمن و همچنین ازآزمون ناپارامتریک فریدمن برای رتبه‌بندی موانع نه‌گانه استفاده شده است. که بالاترین میانگین رتبه 73/4 به عامل امنیت اجتماعی اختصاص داردکه بدین معنا است که مهمترین مانع ازنظر خبرگان در پیاده‌سازی استراتژی‌های حمل و نقل شهری پایدارهمدان عامل امنیت اجتماعی است.بعدازاین عامل، موانع مدیریتی و کالبدی بیشترین تاثیرگذاری رادراین زمینه بهخود اختصاص داده‌اند. نتایج تحلیل‌های آماری موید وجودموانعی نه‌گانه درپیاده‌سازی راهبردهای این حوزه است. بهمنظور کاستن ازعدم قطعیت‌های بازدارنده اجتماعی، پیشنهاد می‌گرددسازوکارهای مناسب توسعه مشارکت کنش‌گران اجتماعی و نهادی، همگام با فرآیند طراحی استراتژی‌های حمل و نقل شهری پایدار تدوین و ارائه گردد.