روسازی‌های آسفالتی در معرض عوامل مخرب زیادی قرار دارند و تحت تاثیر مجموعه این عوامل عمر مفید راه کاهش می‌یابد. شناسایی این پارامترها و بررسی مکانیسم اثرگذاری آنها بر عملکرد روسازی آسفالتی میتواند به کند کردن روند تخریب روسازی‌ها کمک کند و بدین ترتیب عمر مفید راهها را افزایش دهد. فرسودگی و پیرشدگی قیر یکی از این عواملی است که در بروز تعدادی از خرابیهای روسازی آسفالتی نقش مهمی ایفا میکند. پیرشدگی قیر باعت تغییر خصوصیات ریولوژیکی (جریان و تغییرشکل) قیر شده و روی عملکرد روسازی تاثیرگذار است. خصوصیات فیزیکی-شیمیایی قیر پیرشده باعث بوجود آمدن ترکهای ریز در روسازی می‌شود که این ترک‌های ریز می‌تواند مسیرهای عبوری برای ورود آب به داخل سطح اتصال قیر و سنگدانه باشد که نتیجه‌ی آن کاهش مقاومت پیوند بین قیر و سنگدانه و در نهایت گسیختگی چسبندگی بین قیر و سنگدانه و گسیختگی پیوستگی در داخل غشای قیری است و در نهایت باعث تشدید خرابی‌هایی در روسازی می‌شود. در این مقاله با توجه به تحقیقات پیشین سعی شده است تاثیرات این عامل مهم روی روسازی بررسی شود.