تصادفات جاده ای علاوه بر خسارات جانی، اتلاف سرمایه های ملی را در پی داشته و اثرات مخربی بر توسعه کشور بر جای می گذارد؛ از این رو برای کاهش تعداد تصادفات و تلفات ناشی از آن باید تمهیداتی اتخاذ شود. هدف اصلی این پژوهش به کارگیری مدل تحلیل پوششی داده‌ها به منظور اندازه‌گیری میزان کارایی استان‌های کشور و رتبه بندی آن ها، براساس سطح ایمنی جاده‌ها است. این پژوهش از نظر هدف، از نوع کاربردی و از لحاظ ماهیت، توصیفی بود. روش گردآوری داده‌ها اسنادی و با بررسی داده‌های اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای و پلیس راه کشور بود. برای تعیین ورودی‌ها وخروجی‌ها، علاوه بر مرور پیشینه تحقیقات، از نظرات خبرگان و تکنیک دلفی و برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش تحلیل پوششی داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که استان های کهکیلویه و بویراحمد، البرز و قم در رتبه های اول تا سوم برترین استان های کشور در سال 1401 و استان های گردشگری اصفهان، آذربایجان شرقی، گیلان، آذربایجان غربی، مازندران و فارس، در رتبه های 26 تا 31 رده بندی از نظر ایمنی جاده‌ا ی قرار گرفتند. بر این اساس با الگو قرار دادن استان های کارا، برای هر استان، میزان کمبود در ورودی‌ها و اقدامات لازم جهت دستیابی به سطح کارایی در ایمنی جاده ای مشخص شد.