رشد سریع شهرنشینی و افزایش تقاضا برای حمل‌ونقل عمومی، تاب‌آوری شبکه‌های مترو را به یکی از نیازهای اساسی زیرساخت‌های شهری تبدیل کرده است. این پژوهش با هدف ارتقای تاب‌آوری و کاهش هزینه‌های اجرایی، مدلی بهینه‌سازی برای زمان‌بندی ساخت و توسعه شبکه‌های مترو ارائه می‌دهد. مدل پیشنهادی، به تخصیص بهینه منابع مالی و اولویت‌بندی پروژه‌های ساخت در دوره‌های زمانی مختلف می‌پردازد، به‌گونه‌ای که در مواجهه با اختلالات، عملکرد شبکه با حفظ دسترسی و کاهش زمان جابجایی مسافران بهبود یابد. برای ارزیابی کارایی مدل، طرح توسعه متروی تهران به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده و با استفاده از الگوریتم ژنتیک حل شده است. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که این رویکرد می‌تواند با تمرکز بودجه بر کمان‌های کلیدی و بهبود ساختار شبکه، تاب‌آوری و کارایی آن را در برابر بحران‌ها افزایش دهد. همچنین، این مدل نشان می‌دهد که تخصیص هدفمند بودجه به پروژه‌ها در دوره‌های مختلف، علاوه بر بهینه‌سازی هزینه‌ها، می‌تواند فرآیند بازیابی شبکه را پس از وقوع بحران‌ها تسریع کند. در نهایت، در نظرگیری تاب‌آوری در طراحی و اجرای پروژه‌های توسعه‌ای شبکه‌های مترو، می‌تواند به بهینه‌سازی ساختار، بهره‌وری، و پایداری زیرساخت‌های حمل‌ونقل شهری کمک شایانی کند