ایمنی عابران پیاده یکی از چالش‌های اساسی حمل‌ونقل شهری است، زیرا گذرگاه‌های عابر به‌عنوان نقاط بحرانی ترافیک بیشترین احتمال وقوع تصادفات را دارند. این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت‌بندی عوامل مؤثر بر ارتقای ایمنی گذرگاه‌های عابر پیاده انجام شده است. پژوهش حاضر به صورت کتابخانه‌ای و پرسشنامه‌ای انجام شده است. برای مدیریت ابهام در قضاوت‌های کارشناسان، از روش تحلیل سلسله‌مراتبی فازی استفاده گردید. ابتدا با مرور نظام‌مند 120 مقاله و گزارش ترافیکی، 26 مؤلفه کلیدی در پنج دسته شامل ویژگی‌های هندسی و طراحی، کنترل و علائم ترافیکی، عملکرد جریان، عوامل رفتاری و انسانی، و شرایط محیطی شناسایی شد. سپس داده‌های حاصل از پرسشنامه‌های مقایسات زوجی فازی با مشارکت 30 کارشناس تحلیل گردید. نتایج نشان داد معیار «شدت تأثیر بر ایمنی» و «امکان اجرا بدون تخریب گذرگاه» بیشترین وزن را داشتند. در میان مؤلفه‌ها، خط‌کشی گذرگاه، رفع موانع دید و نورپردازی به‌عنوان اولویت‌های اصلی معرفی شدند؛ مداخلاتی که سریع، کم‌هزینه و با اثرگذاری مستقیم بر دیدپذیری هستند. در مقابل، عواملی مانند نوع کاربری زمین و حجم ترافیک به دلیل هزینه و دشواری اجرا در اولویت پایین قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد تمرکز بر اقدامات ساده و کم‌هزینه می‌تواند به‌طور مؤثر ایمنی گذرگاه‌های عابر پیاده را افزایش دهد.