آلودگی هوا و تراکم ترافیک ناشی از استفاده بی‌رویه از خودروهای شخصی، کلان شهرها را با مخاطرات جدی مواجه ساخته است. توسعه زیرساخت‌های دوچرخه‌سواری و تعیین مسیرهای ویژه دوچرخه یکی از راهکارهای مؤثر در مدیریت تقاضای سفر به شمار می‌رود. در پژوهش حاضر، پنج مسیر بالقوه در شهر قم بر اساس شش شاخص کلیدی شامل حجم ترافیک ساعتی، شیب طولی، عرض معبر، تعداد تقاطعات، سرعت مجاز و وضعیت پارکینگ حاشیه‌ای مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند.برای وزن‌دهی به شاخص‌ها از آزمون فریدمن بر اساس داده‌های پرسشنامه (۳۸۴ کاربر و ۱۵ متخصص) و برای رتبه‌بندی مسیرها از روش تاپسیس استفاده شده است. همچنین شاخص سازگاری به کمک روش AHP محاسبه گردید. نتایج نشان می‌دهد که مسیر شماره ۳ (خیابان توحید) با شاخص سازگاری( ۲.۴- ) و نزدیک‌ترین فاصله به ایده‌آل مثبت در تاپسیس، به عنوان بهترین گزینه از نظر تعادل بین شرایط هندسی و ترافیکی انتخاب شد.در سناریوی کاهش ۳۱ درصدی خودروها (بر اساس تمایل اعلام شده کاربران در پرسشنامه)، زمان سفر ۴۰ درصد کاهش و سرعت جریان ترافیک ۵۷ درصد افزایش یافت. خروجی نهایی پژوهش، یک چارچوب عملیاتی شامل شش گام از انتخاب شاخص تا شبیه‌سازی ترافیک است که قابل تعمیم به سایر شهرهای پرجمعیت نیز می‌باشد.