ارزیابی قابلیت بازیافت مصالح در صنعت ساخت‌وساز، طی دهه گذشته به یکی از محورهای پژوهشی فزاینده تبدیل شده است. این استقبال روزافزون، ریشه در مزایای کلیدی زیست‌محیطی همچون صیانت از منابع طبیعی بکر و کاهش حجم پسماندهای گسیل‌شده به مراکز دفن زباله دارد. در این میان، «تراشه آسفالت بازیافتی» (که به اختصار RAP نامیده می‌شود) به عنوان محصول حاصل از تخریب و تراش روسازی‌های انعطاف‌پذیر، اخیراً توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرده است. این مصالح به‌طور گسترده‌ای به عنوان جایگزین بالقوه سنگدانه‌های طبیعی (اعم از ریزدانه و درشت‌دانه) در ساخت روسازی‌های بتنی مورد آزمایش قرار گرفته و شاخص‌های مقاومت و دوام آن‌ها در مقایسه با بتن متعارف سنجیده شده است .با این حال، چالش اساسی این است که آیا RAP واقعاً جایگزینی نویدبخش و بی‌نقص برای سنگدانه‌های بکر به شمار می‌رود؟ مقاله مروری حاضر با تمرکز بر این پرسش کلیدی، به دنبال تبیین دقیق امکان‌سنجی، پتانسیل‌ها و محدودیت‌های کاربرد RAP در روسازی‌های بتنی است. در این راستا، با بررسی جامع اسناد پژوهشیِ در دسترس اعم از مقالات کنفرانسی و نشریات، گزارش‌های فنی، دستورالعمل‌های آیین‌نامه‌ای و کتب مرجع، تلاش شده است تا شناخت راهبردی و یکپارچه‌ای از عملکرد بتن حاوی RAP برای هدایت پژوهش‌های آینده حاصل شود. این مرور ادبیات، سیر تکاملی و مراحل توسعه‌ای را که مصالح RAP در صنعت عمران طی کرده‌اند، ترسیم می‌کند. علاوه بر این، شواهد نشان می‌دهد که تاکنون اقدامات محدودی در راستای اصلاح و بهبود مقاومت بتن حاوی RAP صورت گرفته است.