کاهش کربن در زیرساخت‌های خطی حمل‌ونقل صرفاً با تعیین اهداف زیست‌محیطی یا درج معیارهای کربنی در اسناد مناقصه محقق نمی‌شود، بلکه به تبدیل این اهداف به تعهدات قراردادی روشن، قابل‌اندازه‌گیری و قابل‌راستی‌آزمایی نیاز دارد. پژوهش حاضر با رویکرد مرور تحلیلی، شواهد فنی، تدارکاتی، قراردادی و حرفه‌ای مرتبط با پروژه‌های راه، بزرگراه، روسازی، پل، تونل، راه‌آهن و مترو را تلفیق کرده و مسیر تبدیل سیاست کربنی به نتیجه اجرایی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد قابلیت سنجش و مدیریت قراردادی الزامات کاهش کربن به تعریف روشن مرز سامانه، خط مبنا، واحد کارکردی، روش محاسبه، داده‌ها، مسئولیت‌ها، کنترل تغییر و راستی‌آزمایی وابسته است .بر پایه تحلیل منابع، الزامات کاهش کربن در هفت طبقه شامل افشا و اطلاعات، مدیریت و فرایند، الزامات فنی تجویزی، الزامات مبتنی بر عملکرد، اندازه‌گیری، گزارش‌دهی و راستی‌آزمایی، کنترل تغییر، تخصیص ریسک و انتقال تعهدات، و پیامدهای تجاری و ضمانت‌اجرا طبقه‌بندی شدند. همچنین، چارچوبی برای سنجش آمادگی قراردادی این الزامات ارائه شد. نتایج نشان می‌دهد اظهارنامه‌های زیست‌محیطی محصول، برنامه‌های کربن و معیارهای مناقصه به‌تنهایی کاهش واقعی را تضمین نمی‌کنند و باید در زنجیره‌ای یکپارچه از تدارکات تا اجرا، تطبیق نهایی و تصمیم تجاری قرار گیرند. کمبود شواهد تجربی مبتنی بر پیگیری چرخه کامل قرارداد، به‌ویژه در پروژه‌های راه‌آهن و مترو، از محدودیت‌های برجسته دانش موجود است.