فناوری بازیافت سرد روسازی آسفالتی به‌عنوان راهکاری پایدار برای بازسازی و بهسازی راه‌ها، در دو دهه اخیر به‌طور فزاینده‌ای در کشورهای توسعه‌یافته به کار گرفته شده است. این فناوری از یک سو با کاهش چشمگیر مصرف مصالح سنگی و سوخت‌های فسیلی، ردپای کربنی پروژه‌های راهسازی را تقلیل می‌دهد و از سوی دیگر با حفظ منابع طبیعی، هم‌راستا با اصول توسعه پایدار گام برمی‌دارد. با وجود مزایای قابل توجه، برخی چالش‌های فنی نظیر پیچیدگی‌های فرآیند اختلاط، عدم اجماع بر روش بهینه طراحی مخلوط و محدودیت در کنترل کیفیت اجرایی، مانع از فراگیر شدن این فناوری در سطح بین‌المللی شده است. مقاله حاضر با هدف ارائه تصویری جامع از وضعیت دانش در این حوزه، یک مرور نظام‌مند از پژوهش‌های پیشین را به انجام رسانده است. در این راستا، ابتدا طبقه‌بندی روش‌های بازیافت سرد شامل بازیافت درجای سرد (CIR)، بازیافت سرد کارخانه‌ای (CCPR) و بازیافت کامل عمق (FDR) تشریح شده و قلمرو کاربرد هر یک از منظر موقعیت سازه‌ای و حجم ترافیک تحلیل می‌گردد. سپس ویژگی‌های مصالح ورودی به‌ویژه مصالح خرده‌آسفالتی (RAP) و عوامل تثبیت‌کننده قیری و سیمانی به تفصیل بررسی می‌شوند. در ادامه، روند طراحی روسازی و مخلوط آسفالتی، روش‌های متداول و پیشرفته متراکم‌سازی و عمل‌آوری و الزامات کنترل کیفیت در مرحله ساخت مورد بحث قرار می‌گیرند.