مدیریت سرعت در شرایط نامساعد جوی یکی از چالش‌های اساسی در ایمنی راه‌های برون‌شهری است. سالانه هزاران فقره تصادف جاده‌ای در کشورهای مختلف به دلیل عدم تطابق سرعت با شرایط جوی رخ می‌دهد که به تلفات جانی و خسارات مالی سنگین می‌انجامد. در این مقاله، رویکردهای گوناگون مدیریت سرعت در شرایط آب‌وهوایی نامساعد شامل سیستم‌های حد سرعت فصلی، سیستم‌های حد سرعت متغیر متعارف (VSL) و نسل جدید سیستم‌های حد سرعت متغیر واکنش‌گرا به وضع هوا (WRVSL) بر پایه مرور منابع بررسی و مقایسه شده است. تجربه فنلاند در کاهش ۲۰ کیلومتر بر ساعتی سرعت زمستانی جاده‌های روستایی، کاهش قابل‌توجه تصادفات را در سطوح یخ‌زده و برفی نشان داده است؛ با این حال، محدودیت اصلی سیستم‌های فصلی، ناتوانی در پاسخ به تغییرات لحظه‌ای شرایط جوی است. یافته‌های مرور حاضر نشان می‌دهد در شرایط جوی نامساعد، افزون بر کاهش سرعت متوسط، پراکندگی سرعت میان رانندگان نیز به‌شدت افزایش می‌یابد که خود عاملی کلیدی در بروز تصادفات زنجیره‌ای است. سیستم‌های WRVSL مبتنی بر نظریه قابلیت‌اطمینان می‌توانند با تعیین سرعت‌هایی که هم ایمن و هم برای رانندگان قابل‌قبول باشند، این چالش را مدیریت کنند. بر پایه یافته‌های این مطالعه، مدل تلفیقی حداکثر سرعت هوشمند فصلی ترکیبی از چارچوب فصلی با منطق واکنش‌گرا به شرایط لحظه‌ای به‌عنوان چارچوبی مفهومی و راهکاری بالقوه برای جاده‌های برون‌شهری کشور پیشنهاد می‌شود.