برنامه ریزی هوشمندانه و برنامه ریزی یکپاچه شهری می تواند با برنامه ریزی متقابل سیستم حمل و نقل شهری و نظام کاربری زمین صورت گیرد و به اهداف توسعه پایدار جامعه عمل بپوشاند. دو رکن اساسی در ایجاد و توسعه هر شهری یا به نوعی در برنامه ریزی شهری که می توان آنها را به عنوان ستون فقرات شهری نام نهاد عبارتند از: شبکه ارتباطی و کاربری های شهری. هر سفری برای رسیدن به یک کاربری یا فعالیت صورت می گیرد یعنی بسته به هدف سفر ممکن است این کاربری تجاری اداری، فرهنگی و آموزشی یا برعکس از مراکز فعالیت به کاربری های مسکونی و خوابگاهی صورت بگیرد. برنامه ریزی یکپارچه حمل و نقل و کاربری زمین راهی برای افزایش کارایی سیستم حمل و نقل و کاربری زمین و نیز پایدار شهری است. هماهنگی این دو سیستم باعث کاهش میزان حجم سفر، طول سفر، ترافیک، تصادفات و بیماری های ناشی از این عوامل شده و از سویی در کاهش آلودگی هوا، صرفه جویی در هزینه های سفر و راحتی و آسایش شهروندان نیز تاثیر می‌ گذارد(یعنی رسیدن به اهداف توسعه پایدار). هدف این تحقیق بررسی تاثیرات متقابل حمل و نقل و کاربری زمین بر یکدیگر و نیز سنجش شاخص های پایداری سیستم حمل و نقل شهری درمنطقه 8 شهردای تهران می باشد.. نوع پژوهش کاربردی- توسعه ای، روش انجام و تحلیل پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی با استفاده از روش‌های آماری است. روش جمع آوری داده‌ها واطلاعات به صورت اسنادی و پیمایشی و پرسشگری از شهروندان منطقه 8 است.