حمل‌ونقل جاده‌ای بار، به‌عنوان ستون فقرات نظام اقتصادی کشورها، نیازمند زیرساخت‌های پشتیبان کارآمد و ایمن است. در این میان، تیر پارک‌ها به‌عنوان فضاهای تخصصی توقف و استراحت کامیون‌ها، نقش کلیدی در ارتقای ایمنی جاده‌ای، سلامت رانندگان و افزایش بهره‌وری زنجیره تأمین ایفا می‌کنند. باوجود اهمیت این زیرساخت‌ها، شواهد بین‌المللی نشان می‌دهد که کمبود فضاهای استاندارد و ایمن، تبعاتی همچون کاهش بهره‌وری و کاهش ایمنی را به همراه دارد. این پژوهش با مرور ادبیات و تجربیات ایالات‌متحده و کشورهای اتحادیه اروپا و مقایسه آن‌ها با وضعیت موجود در کشور ایران، به تحلیل نقاط قوت، ضعف و خلأهای توسعه تیر پارک‌ها می‌پردازد. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه تطبیقی اسناد و مقررات بین‌المللی، تحلیل آمارهای ملی و بررسی مقررات داخلی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در کشور ایران، باوجود شبکه گسترده جاده‌ای و سهم غالب حمل‌ونقل باری جاده‌ای، توسعه تیر پارک‌ها تاکنون به‌صورت نظام‌مند دنبال نشده و چارچوب‌های قانونی و اجرایی آن با محدودیت‌های جدی مواجه است. بر اساس نتایج، کمبود ظرفیت، ضعف در استانداردهای ایمنی و رفاهی و عدم بهره‌گیری از فناوری‌های هوشمند از مهم‌ترین چالش‌های کشور ایران محسوب می‌شوند. در مقابل، تجارب بین‌المللی بیانگر آن است که توسعه شبکه تیر پارک‌های ایمن و هوشمند می‌تواند ضمن ارتقای ایمنی و امنیت رانندگان، بهره‌وری اقتصادی و رضایت شغلی را نیز افزایش دهد. در پایان، مقاله مجموعه‌ای از پیشنهادهای سیاستی و راهبردی مبتنی بر تجارب جهانی برای بهبود وضعیت تیر پارک‌ها در کشور ایران ارائه می‌دهد.