هدف: این پژوهش با هدف مقایسه تطبیقی سیستم مدیریت نقاط حادثه‌خیز در جاده‌های ایران با سه کشور منتخب چین، ژاپن و ترکیه در سه محور کلیدی: الف) روش‌های شناسایی، ب) اقدامات اصلاحی و ج) سازمان‌های دخیل انجام شده است.

روش: این پژوهش از نظر هدف، از نوع پژوهش های کاربردی و از نظر ماهیت، یک پژوهش تطبیقی-تحلیلی و روش گردآوری داده ها، کتابخانه‌ای و با بررسی اسناد، گزارش‌ها و سیاست‌های رسمی مرتبط با مدیریت ایمنی راه و نقاط حادثه‌خیز تصادفات در ایران، چین، ژاپن و ترکیه و تحلیل محتوای منابع مرتبط بود.

یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که ایران در شناسایی نقاط حادثه خیز، عمدتاً بر آمار تصادفات ارائه شده توسط پلیس متکی است، درحالی‌که ژاپن و چین از سیستم‌های پیش‌بینانه مبتنی بر هوش مصنوعی و کلان‌داده استفاده می‌کنند. در اقدامات اصلاحی، ایران بیشتر بر مداخلات مهندسی ساده و اعمال قانون تمرکز دارد، اما کشورهای مقایسه ‌شده از رویکرد ترکیبی (مهندسی، فناوری اطلاعات، آموزش و اعمال قانون) بهره می‌برند. همچنین، ساختار نهادی در ایران پراکنده و فاقد هماهنگی مرکزی قوی است، درحالی‌که در ژاپن و چین نهادهای متمرکز و فرابخشی مسئولیت هدایت ایمنی راه را بر عهده دارند.

نتیجه‌گیری: برای بهبود سیستم مدیریت نقاط حادثه‌خیز در ایران، ایجاد ستاد ملی ایمنی راه‌ها با اختیارات فرابخشی، توسعه سامانه ملی یکپارچه داده‌کاوی تصادفات و اتخاذ رویکرد سیستم ایمن در طراحی و اصلاح نقاط حادثه خیز، پیشنهاد می‌شود.