افزایش خرابی‌های روسازی در ایستگاه‌های خطوط اتوبوس تندرو (BRT) تهران، از جمله ترک‌های پوست سوسماری، شیارشدگی و کناررفتگی، ضرورت استفاده از مخلوط‌های آسفالتی با عملکرد بالا را ایجاب می‌کند. در این پژوهش، امکان‌سنجی استفاده از آسفالت ماستیکی (SMA) حاوی 3/ . درصد الیاف سلولزی به جای آسفالت گرم متداول (HMA) در این ایستگاه‌ها مورد بررسی قرار گرفت. پس از مطالعات میدانی در سه خط BRT تهران، طرح اختلاط هر دو نوع آسفالت با استفاده از مصالح سنگی یکسان و قیر ۶۰/۷۰ تهیه شد. نمونه‌ها با ۵ درصد قیر متفاوت (هر کدام ۳ تکرار) ساخته و تحت آزمایش‌های مارشال، مدول برجهندگی و شیارشدگی با دستگاه ویل‌تراک هامبورگ قرار گرفتند. تحلیل آماری نتایج نشان داد که آسفالت ماستیک با قیر بهینه 1/6٪، نسبت به آسفالت گرم با قیر بهینه 38/4٪، به طور معنی‌داری مدول برجهندگی بالاتر (۳۲۵۰ در مقابل ۲۱۰۰ مگاپاسکال، ۰/۰۰۱>P) و عمق شیار نهایی کمتر (۳/۲ در مقابل ۸/۱ میلی‌متر، ۰/۰۰۰۱>P) دارد که معادل ۶۰٪ کاهش شیارشدگی است. این بهبود به دانه‌بندی ناپیوسته، درصد فیلر بیشتر و تشکیل ملات قیر-الیاف نسبت داده می‌شود. بر این اساس، آسفالت ماستیک اصلاح‌شده با الیاف سلولزی گزینه‌ای مناسب برای افزایش دوام روسازی در ایستگاه‌های BRT تهران است.