پروژه‌های آسفالت شهری نقش مهمی در بهبود کیفیت شبکه حمل‌ونقل، افزایش ایمنی و ارتقای رضایت شهروندان ایفا می‌کنند؛ با این حال، ارزیابی آن‌ها غالباً محدود به شاخص‌های فنی بوده و ابعاد اجتماعی، اقتصادی و محیط‌زیستی به‌صورت یکپارچه بررسی نشده‌اند. این پژوهش با هدف ارائه یک چارچوب جامع و چندبعدی برای ارزیابی رضایت عمومی از پروژه‌های آسفالت شهری انجام شده است. ابتدا با مرور نظام‌مند ادبیات علمی (۲۰۲۰–۲۰۲۵)، شاخص‌های کلیدی استخراج و بر اساس معیارهای قابلیت اندازه‌گیری، استاندارد بودن و انطباق با مدیریت شهری ایران انتخاب شدند. سپس شش بعد اصلی شامل کیفیت فنی، سرعت اجرا، هزینه–فایده، ایمنی، پایداری محیطی و رضایت اجتماعی به‌عنوان ارکان مدل تعریف شد. برای اعتبارسنجی چارچوب، نظرات ۱۰ خبره حوزه عمران و مدیریت شهری اخذ و اصلاحات لازم اعمال گردید. در مرحله تجربی، پیمایش میدانی ۱۲۰ شهروند نشان داد بیشترین رضایت مربوط به «ایمنی پس از اجرا» و «یکنواختی سطح آسفالت» (میانگین ۳.۹ و رضایت ۸۲٪) و کمترین رضایت مربوط به «کاهش آلاینده‌ها» و «مدیریت پسماند» است. این یافته‌ها اهمیت فزاینده ملاحظات محیط‌زیستی در ادراک شهروندان را برجسته می‌کند. نوآوری اصلی پژوهش در طراحی مدلی یکپارچه است که امکان استفاده در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی پروژه‌های شهری را فراهم می‌سازد.